Fundación Naiterra nace da necesidade crecente de protexer a biodiversidade autóctona.
Concretamente, a nosa actividade céntrase na recuperación do bosque de ribeira Sistema Fluvial Ulla – Deza, zona que pertence ao Plan Director da Rede Natura 2000 de Galicia, preto dunha das zona de conservación da ZEC Sistema fluvial Ulla-Deza (ES1140001).
A definición máis estendida de biodiversidade a atopamos no Convenio sobre Diversidade Biolóxica, que a define como “a variabilidade de organismos vivos, incluídos, entre outros, os ecosistemas terrestres e mariños e outros sistemas acuáticos e os complexos ecosistemas ecolóxicos dos que forman parte; comprende a diversidade dentro de cada especie, entre as especies e dos ecosistemas”.
Para comprender a situación actual da biodiversidade no noso planeta, imos a usar o chamado Criterio C de Integridade Ecolóxica do Estándar Global para a Identificación de Areas Clave de Biodiversidade -KBA- da Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Este criterio, definido como Integridade Ecolóxica ou Integridade do Hábitat, establece que unha comunidade prístina, virxe ou intacta, é aquela que alberga unha comunidade de especies e procesos ecolóxicos no seu estado natural, é dicir, sen perdas de biodiversidade en relación cun referente histórico (o ano 1500) apropiado, e se atopa caracterizada por un hábitat natural continuo cunha mínima intervención por parte do ser humano.
Segundo un estudo recente (Plumptre et al. 2021), tendo en conta dito criterio, só un 2% ou 3% da superficie da Terra podería calificarse como territorio virxe, un número 10 veces menor do estimado previamente.
Sen embargo, hai esperanza. Segundo se desprende dese mesmo artigo, ata o 20% da superficie terrestre do planeta podería recuperar a súa integridade ecolóxica mediante a reintroducción de só unhas poucas especies no hábitat intacto restante.
É por iso que o noso compromiso vai na dirección da protección do bosque autóctono coma fonte principal de defensa da biodiversidade.
A Rede Natura 2000 é a rede de áreas protexidas mais extensa do mundo e a principal ferramenta de conservación da biodiversidade en Europa. A súa finalidade é asegurar a supervivencia ao longo prazo das especies e os hábitats ameazados de Europa, contribuíndo a deter a perda da biodiversidade ocasionada polo impacto das actividades humanas, unha das maiores ameazas dos ecosistemas europeos.
Desarróllase a partir da aplicación de dúas directivas europeas: a Directiva de Aves (79/409/CEE) e a Directiva Hábitats (92/43/CEE) trasposta ao ordenamento xurídico español polo R.D 1997/45. Está constituida de cada Estado membro da Unión Europea por:
Zonas de Especial Protección para as Aves (ZEPA)
Zonas de Especial Conservación (ZEC)
En Galicia as dezaseis ZEPA abranguen 101.134,9 hectáreas, especialmente nos ecosistemas costeiros, áreas de montaña e zonas húmidas do interior. En canto ás ZEC, estas suman un total de cincuenta e nove cunha superficie total de 374.434,8 has. En conxunto, a superficie galega incluida na Rede Natura supón preto do 12 % do territorio da Comunidade Autónoma. A maioría dos espazos sitúanse na rexión bioxeográfica atlántica (49 ZEC), catro están na rexión mediterránea e seis repártense entre ambas as dúas rexións, e abranguen no seu conxunto unha variada mostra de ecosistemas costeiros, fluviais e de montaña, entre outros.
España, de feito, é o país de Europa que máis contribúe a esta rede con mais de 1.850 espazos, o que supón un 27,8% da súa superficie terrestre e que, ademais, representa o 20% do total da rede europea. Cabe destacar que, no ámbito mariño, España conta con 272 espazos na Rede Natura 2000, sendo unha das máis amplías e cientificamente mellor definidas de Europa. Ademais, o noso país alberga o 56% das aves incluídas na Directiva Aves e o 32% dos taxóns incluídos na Directiva Hábitat e están presentes en España o 56% dos tipos de hábitats de interese comunitario, entre os que se atopan algúns tan diversos como pradeiras de posidonia, estepas salinas, lagoas costeiras ou prados alpinos.
As ZEC ou Zonas de Especial Conservación son designadas pola Comisión Europea a partir dunha proposta de Lugares de Interese Comunitario (LIC) elaborados polos Estados membros a partir dos criterios establecidos na Directiva de Hábitats (posuír especies animais ou vexetais ameazados ou representativos dun determinado ecosistema).